“Tapınakçılar, Siyonistler ve Masonlar” adlı bu kitapta anlatılacak olanlara başlamadan önce tarih kavramı üzerinde durmakta yarar var. Çünkü tarihin genel niteliği tam olarak anlaşılmazsa, bu kitaptaki anlatımlar da yer yer yanlış anlaşılabilir. Ancak böyle bir konu size sıkıcı gelecekse, bu bölümü geçin. Dilimizde “tarih” denilince, bu iki ayrı anlama geliyor.

Tapınakçılar… Siyonistler… Masonlar… Bu sıfatlarla anılmış ya da anılmakta olan kişilerin oluşturduğu kurumlar ile bu kurumların ülküleri: Tapınakçılık, Siyonizm, Masonluk. Önce bu ve bunlarla bağlantılı kavramlar tanımlanmalı ki, neden söz edildiğinin anlaşılmasında güçlük çekilmesin; okuyucu, ikide bir gidip de kavramlar üzerinde araştırma yapma gereğini duymasın.

Günümüzde dünya yüzünde bir küresel egemenlik sorunu var. Aslına bakarsanız egemenliğin kimde olduğu belli de; birçokları bunu değiştirmeye, en azından buna ortak olmaya, bundan pay kapmaya çalışıyor. Bu egemenlik sorunu günümüzün sorunu değildir. Yakın geçmişimizde, diyelim ki son olarak geride bıraktığımız 20. yüzyılda ortaya çıkmış da değil, çok daha eskidir.

Kudüs’ü ele geçiren Hıristiyanlar, kendilerinden olmadığı için öldürecek hiç kimse kalmayınca kenti talan etmeye girişti. Komutanlar da, aylardan beri çok zor günler geçirmiş, çekmedikleri sıkıntı kalmamış olduğunu düşünerek askerlere ses çıkarmadı. Elbette ganimet alacaklardı ama bu nedenle birbirine giren hatta çıkan kavgalarda ölenler oldu.

Yüzyıllar boyunca Avrupa’nın büyük bölümüne egemen olmuş Roma İmparatorluğu ikiye bölündükten sonra, Bizans’ı başkent edinmiş doğudaki imparatorluk, batıdakine oranla daha tutarlı bir görünümdeydi. Doğudaki, kendi içinde düzen sağlayamadığı gibi, çevresinden gelen çeşitli baskılar altında ezilmişti. Bunlara bir de Batı Hunların akınları eklenince, bölünmenin ertesinde yüz yıl bile dayanamadan parçalanmıştı.

Avrupalıların iki seçeneği vardı: Ya bildiklerinden çok farklı davranan bu savaşçılara boyun eğip onlarla iyi geçinme yolunu bulacak ya da buraları terk edip bir başka yere göçeceklerdi. Önceki bölümde de değinmiş olduğumuz üzere; Avrupa kıtasında tarihte “Kavimler Göçü” olarak anılan sürekli bir hareketlilik oluştu.

Godfrey de Bouillon, haçlı seferine çıkmadan beş yıl kadar önce, 1090 yılında, bir gizli örgüt, bir tür tarikat kurmuştu. Aslında o gizli örgüt ya da tarikatı kendisi, kendi kafasından kurmuş değildi. Ona kurdurulmuştu. Böyle bir örgüt kurmasını ona Pierre l’Ermite önermişti. Bunun için Godfrey’i inandırması hiç de zor olmamıştı.

İsa ile Magdalena Şöyle bir soru: «Hz. İsa’nın annesi Meryem sahiden de bakire miydi?» Hıristiyanlardan kimisine göre ancak bu kadar abes bir soru olabilir. Elbette bakireydi. Başka türlü düşünmenin olanağı mı var?

Bu Kutsal Çanak ya da Kutsal Kâse, 20. yüzyılın sonlarına doğru öyle popüler oldu ki, bunun ne olduğunu bilmeyenler bile adını duydu. Aslında ne olduğunu pek bilen yok ya!… Ancak bu terimi hiç duymamış, hiçbir yerde gözüne ilişmemiş olanlar da bulunabilir. Ne olduğunu soracaklardır.

Kral Arthur Arimatealı Yusuf’un “Kutsal Çanak” olarak anılan nesneyi Britanya’ya getirip, Avalon’daki Glastonbury Manastırı’na gizlemiş olduğuna ilişkin anlatım üzerine; 6. yüzyılın ilk yarısında Britonların kralı olan Arthur’dan da söz etmeliyiz. [Britonlar, İlkçağda Romalıların bugünkü İngiltere’nin güneyinde yerleşik Keltler’e verdiği addır. Nitekim “Britanya” adı da buradan gelmedir.]

İsa’nın Yoksul Askerleri Bu kitabın “Siyon” başlığını taşıyan bölümünün sonunda, 1118 yılında Kudüs’e Hugues de Payen önderliğinde dokuz şövalyenin geldiğine değinmiş, huzuruna çıktıkları Kralın onları sarayında ağırladığından söz etmiştik. Hugues de Payen’e eşlik eden o sekiz şövalyeden altısının kimliği bellidir.

Yıkılan Tapınaklar Tapınak Şövalyeleri’nin tarihçesinde, özellikle kuruluş yılları ile bağlantılı olarak pek gizli tutulmuş birtakım sırların bulunduğundan kuşku yok gibidir. Bu şövalyelere ilişkin anlatılmış olanlar, söz konusu sırları açıklamaktan çok, onların korunmasını sağlamak üzere serilmiş kalın bir örtünün üzerindeki süsler gibi bir izlenim vermektedir.

Saint Bernard Tarihçi Guillaume de Tyre, Hugues de Payen önderliğindeki dokuz şövalyenin edindiği ünün, Kudüs’e yerleşmelerinden yaklaşık on yıl sonra yani 1128 yılında Avrupa kıtasını baştan sona sarmış olduğunu yazmış. Ne kadar ilginç değil mi?…

Şövalyelerin Özellikleri Tapınak Şövalyeleri Tarikatı’nın oluşumuyla bağlantılı olmak üzere ortaya konmuş bir başka senaryo daha var. Özetle şöyle deniyor: “Bu tarikatın asıl kurucusu, Theocletes ve Hugues de Payen olmadığı gibi, Saint-Bernard da değildir.” Eeee! “Tüm bu işlerin ardında, hepsinden daha güçlü bir kişi vardı.

Tapınakçılar Bu aşamaya kadar hep “Tapınak Şövalyeleri” terimini kullandık. Oysa önceki bölümlerde bir iki kez değinmiş olduğumuz “Tapınakçılar” terimini de bir tanımlamalıyız. İkisi tam olarak aynı şey sayılmaz. Tapınak Şövalyeleri, Tapınakçıların bir bölümü. [Fransızcada “Templiers”, İngilizcede “Templars”, dilimizde Fransızcadan dönüştürme “Tampliyeler” terimi de kullanılır.]

Tapınak Şövalyesi Olmak Bu kısa bölümde Tapınak Şövalyeleri Tarikatı’nda bir adayın inisiyasyon (tekris) işleminde uygulanan ritüelik tören ile bağlantılı olmak üzere, elde edilebilmiş bilgilerden derlenmiş bir özet sunacağız. Ezoterik nitelikli kurumlar hakkında bilgi edinilirken, bu gibi törenlerin nasıl yapıldığı, neleri içerdiği hep merak konusu olmuştur.

Akdeniz İmparatorluğu Tapınak Şövalyeleri Tarikatı’nın merkezi öteden beri Kudüs’teydi ama asıl etkinlikleri Avrupa güneyi ile batısındaydı. Bu etkinliğin askerlik ile de, din ile de pek bir ilgisi yoktu. Asıl etkinlik, tek bir sözcükle belirtilecek olursa, buna belki “ticaret” denebilir ama bu, yaptıkları işi betimlemekte yetersiz kalır.

Katharlar Kitabımızın bu bölümü ne Tapınakçılar, ne Siyonistler ne de Masonlar ile doğrudan ilgili… Ancak anlatmak gerekiyordu; kronolojik bakımdan da şimdi tam sırasıydı; onun için ele aldık. Hıristiyanlık, dünya yüzündeki en yaygın dinlerden biridir. Öyle oluşuna karşın, bunun nasıl bir din olduğunu betimlemek oldukça zordur. Hayli karmaşık öğeler içerir.

Oysa Anadolu’daki savaşta Almanlar darmadağın olmuştu. İmparator, yenilmiş olmanın ezikliğiyle yurduna döndü. Böylece haçlı ordularının kuzey kanadı kırılmıştı ama güneydekilerin bundan haberi yoktu. * * * Tapınak Şövalyeleri komutasındaki Fransız ordusu, Antakya’dan güneye doğru sarkıp, orada gerek denizden gerekse Kudüs’ten gelenler ile birleşti. Urfa’ya doğru güneyden yürümek üzere Suriye’ye girdi.

Kudüs’ün Hıristiyanlar tarafından geri alınamayışı bir yana dursun, Doğu Akdeniz’deki tüm limanların, son olarak Akkâ’nın da yitirilmesi üzerine Tapınak Şövalyelerinin bir süre için Kıbrıs’a taşındığını belirtmiştik. Önceleri, Kıbrıs’ı bir üs olarak kullanıp, yitirdikleri limanları yine ele geçirmek için hazırlık yapmayı öngörüyorlardı. Bu bağlamdaki umutlarının sönmesi pek uzun sürmedi.

İskoçyalı Tapınakçılar Tapınak Şövalyeleri Tarikatı’nın Papanın buyruğuyla kapatılmış olması, ne bu şövalyelerin tümünün ne de örgütlerinin artık sonunun geldiği demektir. Fransız asıllı Tapınak Şövalyelerinden kimisi saklanmayı, kimisi kimliğini değiştirmeyi, kimisi de yurt dışına kaçmayı başarmıştı. Kimisi zaten öteden beri bir başka ülkedeydi. Üstelik bu iş Fransa ile bitmiyordu ki!…

Bu olay, Büyük Fransız Devrimi’nin Tapınakçılar ile bağlantısı olduğunun bir göstergesi sayıldı. Günümüzde bile bu devrimi yüzyıllar boyunca varlığını gizlice sürdürmüş olan Tapınakçıların tezgâhlamış olduğuna inananlar var. Öte yandan Tapınakçılar ile masonlar özdeşleştirilince, Büyük Fransız Devrimi Masonluğa da mal edildi.

Son Tapınakçılar Tapınak Şövalyeleri Tarikatı’nın ortadan kaldırılışının üzerinden daha çeyrek yüzyıl bile geçmeden, Avrupa’nın çeşitle yerlerinde, adının kapsamında “tapınak” karşılığı olan bir sözcük geçmese bile, bu tarikatın özgün haline pek benzer birtakım örgütlerin kurulmasına başlandı.